Col du Tourmalet (2115m) – het dak van de Tour

fietsen-aspin-intro-img_0206We reizen door de Franse Pyreneeën en haasten ons niet. Het is warm voor de tijd van het jaar, de Indian Summer is in volle gang en de valleien vormen een rijke schakering aan prachtige kleuren.

Vanuit het rustieke stadje Arreau begint de route naar een “col historique du Tour de France”, de Col d’Aspin op 1490m. We parkeren onze bus in het centrum, kleden ons om, lunchen nog even aan het riviertje dat door de stad stroomt en genieten van de idyllische omgeving. We zijn er klaar voor.

fietsen-aspin-haarspelden-img_0318

Harmen werpt zich op als documentairefotograaf van deze rit. Mijn eerste Pyreneeën-col, überhaupt mijn eerste col na de Salève, en ook nog hoger, het moet in detail worden vastgelegd. Het is dan ook een fotogenieke rit! De aanmoedigingen van zomer 2016 zijn nog goed leesbaar op de weg: “Lotto Jumbo”, “Vive le Tour de France” en namen van beroemde renners komen langs. Beelden van de gekte van de tourkaravaan trekken aan mijn geestesoog voorbij. Een grotere tegenstelling met de rust die er nu heerst is bijna niet denkbaar.

fietsen-aspin-teksten-weg-img_0300

Eigenlijk gaat het me relatief makkelijk af en zijn we vrij snel boven. We worden gefeliciteerd door andere Nederlanders die onze camper beneden in het dorp gezien hebben. Dat geeft een boost, dit smaakt naar meer! In de verte zien we een hoge top, de Pic du Midi? En daarnaast, is dat de Col du Tourmalet? Zullen we dan toch…?

fietsen-aspin-harmen-img_0029

In het boek “Mountain High” wordt de Tourmalet beschreven als één van de must-do’s. Je kunt hem van twee kanten beklimmen; de reguliere weg, vanuit Sainte Marie de Campan via het skidorp La Mongie, zoals de Tour ook doet, of vanuit de andere kant van het dal. De schrijver vindt die kant indrukwekkender dus we besluiten de col over te rijden, de bus beneden te parkeren en van daaruit omhoog te fietsen.

Klinkt als een goed plan. Tot we omhoog rijden. Ik begin langzaamaan spijt te krijgen. Het landschap is mooi met de herfstkleuren en erg afwisselend. Je komt door dorpjes, langs boerderijen, een brug over watervalletjes, en voor je het weet rij je door La Mongie. In de winter vast een drukte van jewelste, nu nog in stille voorbereiding van het skiseizoen.

En dan arriveren we op de Col du Tourmalet. Het uitzicht bestaat uit een grijsgroen rotslandschap zo ver het oog reikt. Zo’n landschap waar je in de Alpen tijdens een huttentocht intens van kunt genieten, maar waar je niet aan moet denken om in omhoog te fietsen. En dan duiken we de eerste kilometer ook nog eens steil naar beneden. Dat weten we vanuit de beschrijving in Mountain High, maar nu zie ik het opeens niet meer zitten om daar als laatste kilometer naar boven te moeten ploeteren, na kilometers uitzichtloos omhoog peddelen, waarbij er geen eind aan lijkt te komen. Ik zie het al helemaal voor me.

fietsen-tourmalet-roos-omhoog-img_0364

Dus. Wat nu? Wel doen, niet doen? Bij de eerste de beste skilift draaien we om, rijden weer helemaal terug naar Sainte Marie de Campan en starten daar met fietsen. Simpel. Harmen wil dit keer kijken welke toptijd er voor hem in het vat zit, dus ik moet het alleen doen. Ach, er zijn ergere dingen, zolang ik maar niet onder de 6 km/uur kom – dan sta je namelijk bijna stil en dreig je om te vallen – en dat lukt. Uiteindelijk kom ik met 1 uur en 45 minuten maar een kwartier later boven. Harmen heeft dan al foto’s gemaakt samen met een Chinese fietser, die geen fietskleding bij zich had, dus met fladderende broek en jas omhoog is gegaan op een geleende fiets. Held!

fietsen-tourmalet-harmen-gehaald-img_0359
Foto gemaakt door de Chinese fietser. Kennelijk hoor je in China je fiets boven je hoofd te tillen als je een col hebt gehaald.

Supertrots op het resultaat staan we bovenaan te genieten op “het dak van de Tour”. Het idee om de Dolomiten Marathon te fietsen wordt steeds minder irreëel. Straks ga ik nog echt hopen dat we ingeloot worden, het moet niet gekker worden!

fietsen-tourmalet-roos-gehaald-img_0377

P.S. Op 18 november 2016 horen we dat we ingeloot zijn voor de Maratona dles Dolomites: 138 km en 4230 hoogtemeters. Nu weten we waarvoor we trainen!

fietsen-tourmalet-historie-img_0030

Een mooi stukje tour-historie: Op 9 juli 1913, tijdens de etappe Bayonne-Luchon van 326 km (ongelooflijk wat een afstand, dat is tegenwoordig allemaal veel korter en met veel moderner materiaal) rijdt Eugène Christophe in het geel in de Tour. Tijdens de afdaling vanaf de Col du Tourmalet breekt zijn voorvork! De wegen waren vast niet van glanzend asfalt in die tijd… Hij gaat eerst 10 km te voet verder (ik krijg een déjà-vu van Chris Froome op de Mont Ventoux in 2016), tot hij in Sainte Marie de Campan aankomt, waar hij zijn fiets laat repareren door de plaatselijke smid. Dit kost hem minstens 3 uur en hij verliest de Tour. En bovenop dat alles krijgt hij ook nog 10 minuten aan strafpunten voor zijn inventieve actie, nou ja zeg!

Op de zijkant van de sokkel staat “On n’abandonne jamais un travail qu l’on a commencé” (men geeft nooit op wat men begonnen is). Daar herken ik me wel in, het zou mijn lijfspreuk kunnen zijn! Een verwijzing naar de tourdirecteur die dacht dat de Col du Tourmalet onbedwingbaar was tot een mede-directielid bewees dat het kon. De renners vonden het waanzin dat de col werd opgenomen in de tour van 1910.

5 thoughts on “Col du Tourmalet (2115m) – het dak van de Tour”

  1. Hoi Roos en Harmen.
    Jullie verleggen je grenzen en stellen mooie doelen. Heerlijk om over te lezen.
    Ik wens jullie veel plezier de komende tijd en dat t weer zich vooral van de mooie kant blijft laten zien.
    Wanneer is de marathon van de dolomieten?
    Groetjes Sabine

    Reply
    • Dank je wel Sabine, het is inderdaad een reis van grenzen verleggen, buiten de comfort zone treden 🙂

      De Dolomiten Marathon is op 2 juli 2017. We hebben dus nog even!

      Reply
  2. Wauw, indrukwekkend!!
    En gefeliciteerd met het inloten. Leuk! Lekker oefenen de komende maanden dus 😊👍

    Reply
  3. Ha Roos en Harmen,
    Fikse wielrentochten allemaal! Die conditie wordt alsmaar beter zo. Heb ik helemaal geen enkele kans meer jullie bij te houden mochten we nog eens een toerskitocht maken samen. Dat moet toch een heerlijk gevoel zijn, zo fit. Wat me wel opvalt is dat Harmen op hetzelfde traject meer hoogtemeters en meer afstand maakt. De sella ronde valt me helemaal op, dezelfde tocht en hij maakt meer dan 700 extra hoogtemeters ten opzichte van Roos! En dat in slechts 0,9 km extra afstand!
    Nog veel fijne tochten gewenst en ik ben benieuwd hoe die dolomiti ronde zal gaan!

    Reply
    • Ha Peter,

      Scherp opgemerkt! Wij hadden het ook al gezien. Dit komt doordat Harmen en ik op twee verschillende manieren het traject loggen. Ik gebruik een Suunto Ambit2 horloge, die gebruik maakt van de GPS-locatie en de hoogtemeter. Harmen gebruikt de Strava App op zijn iPhone, die gebruik maakt van de GPS-registratie in de telefoon. Kennelijk is die vrij onnauwkeurig. Het gekke is dat de hoogtes van de locaties wel kloppen, dus je zou zeggen dat het met simpelweg twee getallen van elkaar aftrekken, goed zou moeten komen.

      Het probleem heeft zich trouwens ondertussen vanzelf opgelost omdat Harmen ook een Suunto horloge heeft gekocht, een Ambit3 Peak, die nog weer geavanceerder is dan de mijne: communiceert via Bluetooth direct met de Suunto Movescount en Strava Apps op zijn telefoon. Op Strava kun je zien hoe creatief Harmen bezig is met foto’s en one-liners!

      Vanaf januari zouden de ritten op Strava dus gelijk moeten lopen…

      Reply

Leave a comment