Gelezen: het boek “Draag nooit een gele trui”

Leuk, een boekje voor en door een recreatiewielrenner! Goede recensie in het NRC, humoristisch schijnt, leuk cadeautje voor Harmen. Titel: “Draag nooit een gele trui”. Ondertitel: “en andere wetten voor de bloedfanatieke wielertoerist”. Schrijver Alex van der Hulst beschrijft hierin de verschillende types amateurwielrenners, hun kenmerken (rijdt op een …, valt te vergelijken met …, draagt …, opvallende zaken …) en de ongeschreven regels die blijkbaar leven in deze groep sporters. Ik kende ze 9 van de 10 keer niet, maar ja, ik fiets ook nog niet zo lang en ik ben een vrouwelijke fietser, sowieso een vreemde eend in deze volkssport, en blijkbaar ook niet de doelgroep van dit boek, getuige het laatste hoofdstuk (zie verder). Daarnaast bevat het interviews met (oud-)profrenners en hun mening over de wielertoerist.

De woorden “wetten” en “bloedfanatiek” hadden me misschien moeten waarschuwen. Na een paar hoofdstukken krijg ik het gevoel alsof ik bij een slechte cabaretvoorstelling zit, waarin iemand al zijn opgekropte frustraties er in 1 keer uitgooit, en we ons in de pauze afvragen of we weg zullen lopen of de boel uit zullen zitten. Bij dit boek doen we allebei het laatste, omdat het snel wegleest en bij vlagen grappig en herkenbaar is, zoals het inhalen van fietsers op een smal fietspad bijvoorbeeld (typetje De Pensionado). Misschien is het gewoon niet ons soort humor. Of zijn ongeschreven regels alleen leuk als ze ongeschreven blijven, in plaats van uitgespeld in circa 200 pagina’s.

boek-gele-trui-haarspelden-IMG_1101

En wat nou als je je in geen enkele van de typetjes herkent? Ik mis het fenomeen foto’s maken onderweg, toch iets wat bij toerisme hoort, zou ik zeggen. Wij kunnen rustig een kwartier besteden aan het vastleggen van het uitzicht met die mooie kronkelende weg, of grappen uithalen met de panoramasetting van de iPhone. Hoe zou Alex ons noemen? De fotofietser? De Kodak-renner? Zullen we een poging doen tot een omschrijving?


De Fotofietser a.k.a. De Kodak-renner

boek-gele-trui-fotos-maken-IMG_0647

Rijdt op een: Cannondale en had het liefst gezien dat dit niet met dubbel N geschreven werd.

Valt te vergelijken met: geen enkele profrenner. Ooit eentje gezien die foto’s maakte tijdens een ronde?

Draagt: wielershirts waarbij zijn smartphone in een zweetproof hoesje in de achterzak past, direct voor het grijpen.

Andere opvallende kenmerken: Let meer op de omgeving dan de weg, kan plotseling in de ankers gaan als hij de ultieme shot of het mooiste Kodakmoment ziet. Houdt bij de compositie alvast de hoogtepuntfoto op Strava in het achterhoofd: rechts komt het kaartje, onderaan worden de kudo’s, berichten, likes etc over de foto heen geplakt. Denkt dat de “future shock” technologie van Specialized een vorm van IBIS (In Body Image Stabilisation) is voor nog minder bewegingsonscherpte.


Wat dan wel weer leuk is voor ons, met allebei een Specialized fiets, is de “De fiets en zijn baasje” waarin fietsmerken, net als auto’s, iets zeggen over de eigenaar:

“Specialized is inmiddels de benchmark onder de fietsen. Je kunt een betere of mindere fiets hebben, maar Specialized is de graadmeter. Goed vertegenwoordigd in het profpeloton, alle koersen ter wereld zijn al op een Specialized gewonnen.”

boek-gele-trui-timanfaya-IMG_0618

Het meest interessante vinden wij de meningen van (oud-)profrenners, gevraagd naar die ongeschreven regels en wat ze de wielertoeristen zouden willen bijbrengen. Dat komt in het kort hierop neer:

  1. Praktisch zijn is belangrijker dan een ongeschreven regel. Een bel is gewoon handig (zou nog net niet verplicht moeten zijn). Idem voor zadeltasje en spatbord.
  2. Gedraag je. Wees een heer in het verkeer. Snelheidsduivels die bochten afsnijden etc, waarom zou je? Het gaat een keer mis en ondertussen straalt dat gedrag af op wielrenners die zich wél aan de regels houden.
  3. Zorg voor een goede houding, afstelling van zadelhoogte etc.
  4. Leer fiets- en trainingstechniek.

Eindelijk een gevoel van (h)erkenning!

Ad 1. Ssst, niet verder vertellen, we durven het bijna niet te bekennen, maar Harmen fietst met een 5 liter Vaude stuurtas. Heel handig voor die lange fietstochten met grote hoogte- en dus temperatuurverschillen. Jasjes, boterhammen, alles past erin, en zorgt ervoor dat ik – heel lief van Harmen – minder kilo’s hoef mee te slepen en dus misschien ietsje harder kan.

boek-gele-trui-stuurtas-potholes-IMG_0109

Ad 2. Waarom zou je überhaupt het risico nemen op lijfelijk contact met het asfalt of, nog erger, met een ander groter of sterker vervoermiddel? Één keer goed vallen en je bent genezen, wat mij betreft. Ik ben nog op zoek naar die fietssimulator waarop je afdalen kunt trainen en de grenzen van je fiets kunt opzoeken. Een piloot oefent een noodlanding toch ook niet met een echt vliegtuig?

boek-gele-trui-rund-60km-IMG_0601

Ad 3. Dit vergt zo’n kleine investering dat je je afvraagt waarom je het níet zou doen. Dank Van Herwerden Way to Bike voor het op maat afstellen van onze fietsen en Dutch Bootfitter voor de schoenanalyse. Zeg maar dag tegen pijn tijdens het fietsen en blessures!

Ad 4. Een sportmedische keuring was nodig voor de Dolomiten Marathon, en gelukkig, de keuze voor de meest uitgebreide variant was een goede, als bron voor trainingsinformatie. Sinds ik bewust onder mijn omslagpunt (tussen aerobe en anaerobe hartslagzone) train, kan ik inderdaad “in principe elke dag fietsen” (tip van Reinier Honig en Henk Lubberding). Nu nog leren sneller te fietsen bij een lage hartslag… Toevallig gaf Henk een van zijn clinics op Lanzarote, precies in de week dat wij er waren. Gelukkig zat het vol, anders had ik Harmen er misschien nog van moeten weerhouden… Alex’ beschrijving van de clinic bezorgt mij namelijk wat overeind staande nekharen met termen als “hoorcollege” en “toeschreeuwen”, maar misschien valt de praktijk mee. Als je door je oogharen heen de tekst leest, zegt Henk heel zinnige dingen en kan ik vast veel van hem leren.

boek-gele-trui-lanzarote-IMG_0991

En dan het laatste hoofdstuk “Help, mijn man is wielrenner!” waar in 20 artikelen, met elk 2-5 subs en soms zelfs sub-subs de logica van de mannelijke wielerrecreant wordt uitgeplozen met bijbehorende opties voor de meest passende reactie. Nu weet je het als vrouwelijke wielrenner zeker: Dit is waarom de ondertitel het woord “wielertoerist” bevat in plaats van “wielertoerist(e)”, ik hoor dit boek helemaal niet te lezen! Behalve het laatste hoofdstuk dan. En mag ik fijntjes opmerken dat de makkelijkste – en wat mij betreft de leukste – optie er niet bij staat? Namelijk, zelf ook gaan wielrennen. En wel een beetje bloedfanatiek graag!

boek-gele-trui-bloedfanatiek-IMG_1199

P.S. Oordeel zelf: 4 van de 16 typetjes zijn verschenen als voorpublicatie op de blog van Alex van der Hulst

Onze mooiste fiets-panorama’s

boek-gele-trui-panorama-alicante-IMG_0123

boek-gele-trui-panorama-gran-canaria-IMG_0684

boek-gele-trui-panorama-muurschildering-IMG_0734

boek-gele-trui-panorama-bloemenveld-IMG_0782

1 thought on “Gelezen: het boek “Draag nooit een gele trui””

Leave a comment